martes, 10 de octubre de 2023
martes, 2 de octubre de 2018
viernes, 6 de octubre de 2017
miércoles, 10 de mayo de 2017
miércoles, 22 de marzo de 2017
ALTERNATIBA
Errausketarik Gabeko Alternatiba
Eskueran Daukagu
Zubietako Erraustegia planifikatuta dago Gipuzkoako herritarrok urtean 200.000 tona zabor nahasi sortu eta kiskaltzeko. 2016an gutxiago sortu dugu, 150.000 tona inguru, baina oso denbora gutxian 50.000 tonatara murriztu genezake. Oso erraz.
2017an Gipuzkoako lau herritarretatik batek etxeko hondakinak ongi bereizten ditu, %70etik gora birziklatzeko moduan bilduz eta pertsonako/urteko 80 kilo errefus baino gutxiago entregatuz. 2016an Debagoienak osorik hartuta %80 bereizi eta errefusa 80 kgtara murriztea lortu du, eta badira Gipuzkoan herriak 50 kg edo gutxiagotan dabiltzanak. Arazoa azken errefus kopurua da, hori gutxitzeak dauka lehentasuna.
Udal eta herritar guztiek gaikako bilketa ona eta zuzena egitea da lehenbiziko gakoa. Mundu osoan ezaguna da nola egin, eta Gipuzkoan ere bai: hondakinak ondo sailkatzea herritar guztien bete beharra da eta administrazioak erraztasunak jartzen dizkio herritarrari bilketa on batekin. 80-50 kg errefus horiek gehiago murrizteko, hurrengo urratsa da tarifa justua, familia bakoitzak sortzen duen kopuruaren araberako tasa pagatuz, eta horrekin batera sustatuz berrerabilpena, produktuen sortzaileen erantzukizuna diseinuetan, eta abar.
Gipuzkoa osoak lortu dezake eta lortu behar du hondakinak kopuru horietara murriztea. Ez da onargarria batzuek pertsonako 50 kg azpitik sortzea eta beste udal batzuek 250 kg edo 300 kg sortzea. Ez da logikoa, ez justua. Gutxienez Debagoienak 2016an lortu duen pertsonako 80 kgtaraino denak murriztea lortu daiteke eta lortu behar da. Hori eginez gero, Gipuzkoak 50.000 tona errefus sortuko ditu.
Bigarren urratsa administrazioak eman behar du gaika ondo bildutako hondakinak ondo tratatzeko azpiegiturak prestatuz. Beti ere hondakinen hierarkia zorrotz errespetatuz, hau da, lehentasuna emanez ondoko aukerei: prebentzioa, berrerabilpena, birziklatzea,
bestelako balorizazioa eta azken biltegia. Materia ez baita eliminatzen, transformatu baizik.
Hondakin organikoa oso garbi biltzen da gaikako bilketa ona egindakoan. Horren tratamenduak ez du sekreturik: konpostatzea. Sorburutik ahalik eta hurbilen egitea da onena, garbiena, merkeena eta iraunkorrena. Familiek bakarka (autokonposta) edo taldeka (auzokonposta) egitea sustatzen da, tarifetan hobariak jarriz. Udalerri txikiek herrian bertan nekazariekin elkarlanean tratatzeko bidea ere egin behar da. Gainerako organikoa, konpost planta handietan tratatzen da, batzuetan zuzenean konpostatzeko, bestetan horren aurretik biometanizazioz gasa sortzeko. Urgentziazkoa da Gipuzkoak dagoenekoz organikoarentzako dauzkan azpiegiturak hobetzea eta behar diren berriak sortzea.
Botila eta beirazko ontzien birziklatzea ere ezaguna da. Hobetu behar da horien garbiketa eta berrerabilpena, baina dagoenekoz ondo kontrolatzen den gaia da. Gauza bera gertatzen da paper eta kartoiekin, birziklatzeko eta merkaturatzeko zirkuituak martxan daude.
Ontzi arinen gaikako bilketa txukunik egin ezean, horiek denak doaz lurpera edo erraustegira; gaika ondo bilduz gero, horietatik asko aprobetxatu eta birziklatzen da, eta, gainera, konpainiak eta agintariak derrigortzen ditu enbalajeen gaia bideratzera: produktoreek egin behar dute horien birziklatzearen kargu, agintariek aldarazi behar dizkie birziklatzen zailak edo ezinak diren ontziak eta produktuak. Gaikako bilketa ona egiten den herri eta mankomunitateetan garbi ikusi dira onura horiek.
Hala ere, herritarra kezkatzen duena izaten da: “Eta azken errefusarekin zer egin”. Administrazioak bi situazio konpondu behar ditu batera: 1) 50.000 tona errefusera azkar iristeko bidea antolatu; 2) 150.000 tonatik 50.000 tonatara arteko trantsizioa nola antolatu errausketarik gabe. Gaikako bilketa %70 baino gehiago
Azken errefusari, Tratamendu Mekaniko Biologikoa (TMB) ematen zaio planta berezi batean. Tratamendu Mekanikoarekin
errefusari ateratzen zaizkio aprobetxatzeko dauzkan materialak eta gainerako guztiak ondo sailkatzen. Tratamendu Biologikoarekin egonkortzen zaio biologikoa duen guztia, organikoa den guztia. TMB tratamendua da, baina planta eredu bat baino gehiago daude.
Gipuzkoak trantsizioko fase honetan errefus asko tratatu beharko du, baina 50.000 tonatara hurbildu ahala gero eta gutxiago, gero eta organiko gutxiagorekin, gero eta errefus “garbiagoa”. Gipuzkoak behar duen TMB planta horretarako diseinatuta egon behar du. Aurreko legealdian Gipuzkoako Foru Aldundiak presentatu zuen proiektu oso zehaztu bat, diruz kostatuko dena ere kalkulatua: berriro jarri behar da hura mahai gainean.
GHKk alternatibaren proiektua egina dauka lehendik; 70 miloi € nahikoak dira, erraustegi beharrik gabe Hondakinen gaia bideratzeko. Dirutan ere ez dago konparaziorik, errauste-plantak 212 miloi €-ko aurrekontua bait dauka. Hor dago negoziaketa bat hasteko oinarrizko dokumentu bat.
Proiektu hori egiterakoan, azpiegitura malgua izatea bilatu zen, hau da, egungo beharrei tratamendua eskaintzeko kapazitatea du (150-160.000 Tn zabor, 20.000 Tn gaika bildutako organikoa konpostatzeko eta 13.000 Tn urtean ontzi arin sailkatzeko), baina era berean, gaikako bilketa igotzearekin batera, hasieran errefusa tratatzeko modulu batzuk, gaika bildutako organikoa edo ontzi arinak tratatzeko aukerarekin. Azpiegitura bera da egoera ezberdinetara egokitzen dena eta ez du kudeaketa baldintzatzen. Diseinatutako TMBa egingo balitz, zenbat eta gehiago gaika biltzen bada, hobe. Zenbat eta gaikako bilketa hobea egin, orduan eta kudeaketa merkeagoa litzateke.
Eta TMBak errefusari aprobetxatzekoa –botilak, metalak, paperak…- kendu eta organikoa neutralizatu ostean, TMBra iritsitako 50.000 tona horiek azkenean gera daitezke 25.000 tonatan gehienez ere eta inerteentzako biltegi ondo prestatuetan utziko dira. Konparaziorako, erraustegiak 150.000 tona zabor nahasi erretakoan, inguruko Haizea kutsatzeaz eta milaka tona baliabide alferrik galtzeaz gain, amaieran errauts eta eskoria toxikoen artean utziko ditu 50.000 tona biltegietan lagatzeko. Bizkaian ondo ikasi dute hori.
Laburbilduz: gaikako bilketa ona Gipuzkoa osora zabaldu eta ondo sailkatuta biltzen dena tratatzeko azpiegitura egokiak bukatu, eta geratzen den azken errefusa ere tratatu. Sortutako hondakin guztiak tratatu daitezke (DdP edo Arau Foralean biltzen den Vertido 0 de residuos primarios). Hori eginda, oso epe laburrean martxan egon daitezke (errauste planta eraikitzeko baino denbora laburragoan) Gipuzkoako hondakinak ondo bideratzeko sistema eta azpiegiturak anean.
Hortik aurrera zer? Europar Batasunak markatzen du bere hierarkiarekin eta Ekonomia Zirkularraren irizpideekin nola hobetu behar den hondakinen aprobetxamendua, berrerabilpena, birziklatzea eta murrizketa sustatuz. Europan badira dagoenekoz martxan Gipuzkoa adinako eskualde handiak (Italiako Treviso…) 50 kg errefusetik zortzi urteko epean 10 kgtara murrizteko lanean ari direnak. Lurrez eta lehengaiz oso urri dabilen eta dagoenekoz kutsaduraz gainezka dagoen Gipuzkoak puntako eskualdeekin elkarlanean aritu behar du.
Zubietako TMB planta
Eskueran Daukagu
Zubietako Erraustegia planifikatuta dago Gipuzkoako herritarrok urtean 200.000 tona zabor nahasi sortu eta kiskaltzeko. 2016an gutxiago sortu dugu, 150.000 tona inguru, baina oso denbora gutxian 50.000 tonatara murriztu genezake. Oso erraz.
2017an Gipuzkoako lau herritarretatik batek etxeko hondakinak ongi bereizten ditu, %70etik gora birziklatzeko moduan bilduz eta pertsonako/urteko 80 kilo errefus baino gutxiago entregatuz. 2016an Debagoienak osorik hartuta %80 bereizi eta errefusa 80 kgtara murriztea lortu du, eta badira Gipuzkoan herriak 50 kg edo gutxiagotan dabiltzanak. Arazoa azken errefus kopurua da, hori gutxitzeak dauka lehentasuna.
Udal eta herritar guztiek gaikako bilketa ona eta zuzena egitea da lehenbiziko gakoa. Mundu osoan ezaguna da nola egin, eta Gipuzkoan ere bai: hondakinak ondo sailkatzea herritar guztien bete beharra da eta administrazioak erraztasunak jartzen dizkio herritarrari bilketa on batekin. 80-50 kg errefus horiek gehiago murrizteko, hurrengo urratsa da tarifa justua, familia bakoitzak sortzen duen kopuruaren araberako tasa pagatuz, eta horrekin batera sustatuz berrerabilpena, produktuen sortzaileen erantzukizuna diseinuetan, eta abar.
Gipuzkoa osoak lortu dezake eta lortu behar du hondakinak kopuru horietara murriztea. Ez da onargarria batzuek pertsonako 50 kg azpitik sortzea eta beste udal batzuek 250 kg edo 300 kg sortzea. Ez da logikoa, ez justua. Gutxienez Debagoienak 2016an lortu duen pertsonako 80 kgtaraino denak murriztea lortu daiteke eta lortu behar da. Hori eginez gero, Gipuzkoak 50.000 tona errefus sortuko ditu.
Bigarren urratsa administrazioak eman behar du gaika ondo bildutako hondakinak ondo tratatzeko azpiegiturak prestatuz. Beti ere hondakinen hierarkia zorrotz errespetatuz, hau da, lehentasuna emanez ondoko aukerei: prebentzioa, berrerabilpena, birziklatzea,
bestelako balorizazioa eta azken biltegia. Materia ez baita eliminatzen, transformatu baizik.
Hondakin organikoa oso garbi biltzen da gaikako bilketa ona egindakoan. Horren tratamenduak ez du sekreturik: konpostatzea. Sorburutik ahalik eta hurbilen egitea da onena, garbiena, merkeena eta iraunkorrena. Familiek bakarka (autokonposta) edo taldeka (auzokonposta) egitea sustatzen da, tarifetan hobariak jarriz. Udalerri txikiek herrian bertan nekazariekin elkarlanean tratatzeko bidea ere egin behar da. Gainerako organikoa, konpost planta handietan tratatzen da, batzuetan zuzenean konpostatzeko, bestetan horren aurretik biometanizazioz gasa sortzeko. Urgentziazkoa da Gipuzkoak dagoenekoz organikoarentzako dauzkan azpiegiturak hobetzea eta behar diren berriak sortzea.
Botila eta beirazko ontzien birziklatzea ere ezaguna da. Hobetu behar da horien garbiketa eta berrerabilpena, baina dagoenekoz ondo kontrolatzen den gaia da. Gauza bera gertatzen da paper eta kartoiekin, birziklatzeko eta merkaturatzeko zirkuituak martxan daude.
Ontzi arinen gaikako bilketa txukunik egin ezean, horiek denak doaz lurpera edo erraustegira; gaika ondo bilduz gero, horietatik asko aprobetxatu eta birziklatzen da, eta, gainera, konpainiak eta agintariak derrigortzen ditu enbalajeen gaia bideratzera: produktoreek egin behar dute horien birziklatzearen kargu, agintariek aldarazi behar dizkie birziklatzen zailak edo ezinak diren ontziak eta produktuak. Gaikako bilketa ona egiten den herri eta mankomunitateetan garbi ikusi dira onura horiek.
Hala ere, herritarra kezkatzen duena izaten da: “Eta azken errefusarekin zer egin”. Administrazioak bi situazio konpondu behar ditu batera: 1) 50.000 tona errefusera azkar iristeko bidea antolatu; 2) 150.000 tonatik 50.000 tonatara arteko trantsizioa nola antolatu errausketarik gabe. Gaikako bilketa %70 baino gehiago
Azken errefusari, Tratamendu Mekaniko Biologikoa (TMB) ematen zaio planta berezi batean. Tratamendu Mekanikoarekin
errefusari ateratzen zaizkio aprobetxatzeko dauzkan materialak eta gainerako guztiak ondo sailkatzen. Tratamendu Biologikoarekin egonkortzen zaio biologikoa duen guztia, organikoa den guztia. TMB tratamendua da, baina planta eredu bat baino gehiago daude.
Gipuzkoak trantsizioko fase honetan errefus asko tratatu beharko du, baina 50.000 tonatara hurbildu ahala gero eta gutxiago, gero eta organiko gutxiagorekin, gero eta errefus “garbiagoa”. Gipuzkoak behar duen TMB planta horretarako diseinatuta egon behar du. Aurreko legealdian Gipuzkoako Foru Aldundiak presentatu zuen proiektu oso zehaztu bat, diruz kostatuko dena ere kalkulatua: berriro jarri behar da hura mahai gainean.
GHKk alternatibaren proiektua egina dauka lehendik; 70 miloi € nahikoak dira, erraustegi beharrik gabe Hondakinen gaia bideratzeko. Dirutan ere ez dago konparaziorik, errauste-plantak 212 miloi €-ko aurrekontua bait dauka. Hor dago negoziaketa bat hasteko oinarrizko dokumentu bat.
Proiektu hori egiterakoan, azpiegitura malgua izatea bilatu zen, hau da, egungo beharrei tratamendua eskaintzeko kapazitatea du (150-160.000 Tn zabor, 20.000 Tn gaika bildutako organikoa konpostatzeko eta 13.000 Tn urtean ontzi arin sailkatzeko), baina era berean, gaikako bilketa igotzearekin batera, hasieran errefusa tratatzeko modulu batzuk, gaika bildutako organikoa edo ontzi arinak tratatzeko aukerarekin. Azpiegitura bera da egoera ezberdinetara egokitzen dena eta ez du kudeaketa baldintzatzen. Diseinatutako TMBa egingo balitz, zenbat eta gehiago gaika biltzen bada, hobe. Zenbat eta gaikako bilketa hobea egin, orduan eta kudeaketa merkeagoa litzateke.
Eta TMBak errefusari aprobetxatzekoa –botilak, metalak, paperak…- kendu eta organikoa neutralizatu ostean, TMBra iritsitako 50.000 tona horiek azkenean gera daitezke 25.000 tonatan gehienez ere eta inerteentzako biltegi ondo prestatuetan utziko dira. Konparaziorako, erraustegiak 150.000 tona zabor nahasi erretakoan, inguruko Haizea kutsatzeaz eta milaka tona baliabide alferrik galtzeaz gain, amaieran errauts eta eskoria toxikoen artean utziko ditu 50.000 tona biltegietan lagatzeko. Bizkaian ondo ikasi dute hori.
Laburbilduz: gaikako bilketa ona Gipuzkoa osora zabaldu eta ondo sailkatuta biltzen dena tratatzeko azpiegitura egokiak bukatu, eta geratzen den azken errefusa ere tratatu. Sortutako hondakin guztiak tratatu daitezke (DdP edo Arau Foralean biltzen den Vertido 0 de residuos primarios). Hori eginda, oso epe laburrean martxan egon daitezke (errauste planta eraikitzeko baino denbora laburragoan) Gipuzkoako hondakinak ondo bideratzeko sistema eta azpiegiturak anean.
Hortik aurrera zer? Europar Batasunak markatzen du bere hierarkiarekin eta Ekonomia Zirkularraren irizpideekin nola hobetu behar den hondakinen aprobetxamendua, berrerabilpena, birziklatzea eta murrizketa sustatuz. Europan badira dagoenekoz martxan Gipuzkoa adinako eskualde handiak (Italiako Treviso…) 50 kg errefusetik zortzi urteko epean 10 kgtara murrizteko lanean ari direnak. Lurrez eta lehengaiz oso urri dabilen eta dagoenekoz kutsaduraz gainezka dagoen Gipuzkoak puntako eskualdeekin elkarlanean aritu behar du.
Zubietako TMB planta
Rueda de prensa de sindicatos
Los sindicatos CCOO, CGT, CNT, EHNE, ELA, ESK, HIRU, LAB y STEILAS muestran su apoyo a la manifestación del sábado
sábado, 18 de marzo de 2017
Apoyo de colectivos a la manifestacion del dia 25
Mas de 75 colectivos apoyan la manifestación del 25 de Marzo.
Alternatiba dagoelako, Errausketarik Ez!!!
Alternatiba dagoelako, Errausketarik Ez!!!
viernes, 17 de marzo de 2017
Lista de adhesiones a la manifestación del 25 de marzo
1. AHTrik ez
2. Aizan feminista taldea
3. Aiztondo klasika
4. Aiztondo plataforma
5. Aiztondo Txirrindulari Elkartea
6. Alternatiba
7. AltzaXXI Herri Ekimena
8. Amasako Martina Kultur elkartea
9. Andoiango Gaztetxea
10. Andoaingo Punttuka Bertso Eskola
11. Anoetako Gazte Asanblada
12. Anoetako Neska Gazte Feministak
13. Aralar
14. Argia
15. Asteasuko Atzapar Pilota Kirol
Elkartea
16. Asteasuko EBIA elkartea
17. Asteasuko Matxintxulo gaztetxea
18. Asvinenea Kultur Elkartea
(Antzezleak biltzen dituen elkartea)
19. Billabonako Aizkardi Mendi Elkartea
20. Billabonako Erniobea BHIko guraso
elkartea
21. Billabonako Oinkari Dantza Taldea
22. Biolur Gipuzkoa
23. CCOO sindikatua
24. CGT sindikatua
25. CNT sindikatua
26. Debagoiena Eredu, Zabortegirik Ez
plataforma
27. Donostia Bizirik
28. Donostiako Hondakinen Bilgunea
29. Duintasuna elkartea (Gipuzkoako
jubilatuak eta pentsiodunak)
30. Eguzki
31. EH Bildu
32. EHNE
33. Ekologistak Martxan
34. ELA sindikatua
35. EQUO
36. Ernai
37. Errausketaren Aurkako Koordinadora
38. ESK sindikatua
39. Ezker Anitza – IU
40. Fleming Ikastetxeko Guraso elkartea
41. Gasteizko Zero Zabor
42. Gipuzkoa Zutik
43. Greenpeace
44. Haize Garbia plataforma
45. Haritzalde Naturzaleen elkartea
46. Hernaniko Berdintasun Kontseilua
47. Hernaniko EH Bildu
48. Hernaniko Kooperazio Taldea
49. Hernanin Zero Zabor
50. Herria Kultur Elkartea
51. Ikasle Abertzaleak
52. Ipar Haizea
53. Irabazi Donostia
54. Jatorkin Atzerritarren aldeko
elkartea (Tolosa)
55. Karabeleko Baratza ekologikoak
56. Komite Internazionalistak
57. LAB sindikatua
58. Lanbide Kaltetuak (Asociación de
afectados por Lanbide)
59. Lurreko Eko denda
60. Nekane Libre
61. OEIT /GEIS
62. Onddo Gaztetxea
63. Podemos Donostia
64. Podemos Euskadi
65. Sortu
66. Steilas sindikatua
67. Stop Kaleratzeak Hernani
68. Tolosaldeko Osaun Publikoaren aldeko
plataforma
69. Usurbilgo Aralar
70. Usurbilgo EH Bildu
71. Usurbilgo Ernai
72. Zero Zabor ingurumen babeserako
elkartea
73. Zizurkilgo Erraldoi eta Buruhandien
Konpartsa
74. Zubietako Herri Ikastetxeko
klaustroa eta jangelako langileak
martes, 14 de marzo de 2017
ADHESIONES A LA MANIFESTACION
Atxikimendu orria
ALTERNATIBA DAGOELAKO ERRAUSKETARIK EZ!
ALTERNATIBA DAGOELAKO ERRAUSKETARIK EZ!
MARTXOAK 25 HERRI MOBILIZAZIO
Kaixo adiskide!
Errausketaren aurkako mugimenduak alternatiba bat plazaratu du hondakinen arazoari konponbide bat emateko. Birziklatu edo konpostatu ezin daitezkeen hondakinak (errefusa) erraustu beharrean irtenbide osasuntsu eta merkeago bat eman ahal izateko. Alternatiba atxikitua doakizue.
Proposamen honekin batera deialdi baten berri eman nahi dizuegu, zuri eta zuen kolektibo edo erakundeari. Martxoaren 25-an eragile desberdinek babesturiko Herri mobilizazio handia egin nahi dugu errausketaren aurka eta proposatzen dugun alternatibaren alde.
Bestalde deialdi honekin ateak ireki nahi dizkizuegu, beti ere gai honekin loturik, zuen aldarrikapen zehatzak gehitzeko. Horrekin batera ondokoa eskatzen dizuegu:
* Orrialde hau sinatu eta zuen atxikimendua adieraztea.
* Mobilizazio eguna bitarte zuen aldarrikapenekin zerikusia eta lotura eduki dezakeen salaketa propio bat egitea, bideo labur baten bidez eta zuen oinarri sozialean zabaltzea, bide batez, mobilizazio egunera gonbidatuz.
* Martxoak 25-ean Herri mobilizazio handia egin nahi dugu, manifestazio bat non mikro manifestazio desberdinak egongo diren, horregatik gonbidatzen zaituztegu zuen makildun pankarta propioarekin parte hartu dezazuen.
* Martxoaren 18an, larunbata, eguerdiko 12-etan Anoeta estadioan prentsaurreko masiboa egin nahi dugu atxikitu diren eragile eta herritarrekin 25-eko manifestaziora deitzeko. Bertaratu zuen ikur eta aldarrikepenekin.
Guzti honekin bat egiten baduzue beheko aldean ipini zuen datuak eta sinadura.
Errausketaren aurkako mugimenduak alternatiba bat plazaratu du hondakinen arazoari konponbide bat emateko. Birziklatu edo konpostatu ezin daitezkeen hondakinak (errefusa) erraustu beharrean irtenbide osasuntsu eta merkeago bat eman ahal izateko. Alternatiba atxikitua doakizue.
Proposamen honekin batera deialdi baten berri eman nahi dizuegu, zuri eta zuen kolektibo edo erakundeari. Martxoaren 25-an eragile desberdinek babesturiko Herri mobilizazio handia egin nahi dugu errausketaren aurka eta proposatzen dugun alternatibaren alde.
Bestalde deialdi honekin ateak ireki nahi dizkizuegu, beti ere gai honekin loturik, zuen aldarrikapen zehatzak gehitzeko. Horrekin batera ondokoa eskatzen dizuegu:
* Orrialde hau sinatu eta zuen atxikimendua adieraztea.
* Mobilizazio eguna bitarte zuen aldarrikapenekin zerikusia eta lotura eduki dezakeen salaketa propio bat egitea, bideo labur baten bidez eta zuen oinarri sozialean zabaltzea, bide batez, mobilizazio egunera gonbidatuz.
* Martxoak 25-ean Herri mobilizazio handia egin nahi dugu, manifestazio bat non mikro manifestazio desberdinak egongo diren, horregatik gonbidatzen zaituztegu zuen makildun pankarta propioarekin parte hartu dezazuen.
* Martxoaren 18an, larunbata, eguerdiko 12-etan Anoeta estadioan prentsaurreko masiboa egin nahi dugu atxikitu diren eragile eta herritarrekin 25-eko manifestaziora deitzeko. Bertaratu zuen ikur eta aldarrikepenekin.
Guzti honekin bat egiten baduzue beheko aldean ipini zuen datuak eta sinadura.
Errausketaren aurkako mugimendua.
Eragilearen izena: Sinadura/Zigilua:
Eragilearen izena: Sinadura/Zigilua:
Hoja de adhesión.
PORQUE HAY ALTERNATIVA, NO A LA INCINERACIÓN 25 DE MARZO GRAN MOVILIZACIÓN POPULAR
PORQUE HAY ALTERNATIVA, NO A LA INCINERACIÓN 25 DE MARZO GRAN MOVILIZACIÓN POPULAR
¡Buenas!
Desde el movimiento anti incineración hemos presentado una alternativa al problema de los residuos, para así, en vez de incinerar los residuos que no se pueden reciclar ni compostar (el rechazo), optar por una solución más saludable y económica. Os la mandamos adjuntada.
Con esta propuesta queremos daros a conocer un llamamiento de movilización que hemos realizado para el 25 de marzo, donde con el apoyo de diferentes organizaciones queremos llevar a cabo una gran movilización popular, a favor de la alternativa que proponemos y en contra de la incineración.
Por otro lado queremos daros la oportunidad con este llamamiento para que expreséis vuestras propias reivindicaciones, siempre que tengan relación con el tema que tratamos. Con todo esto os pedimos lo siguiente:
* Que os adhiráis a la movilización firmando esta carta.
* De aquí al 25 de marzo hagáis un llamamiento en vuestra base social mediante un video corto, denunciando y expresando vuestras reivindicaciones propias y llamando a participar en la fecha mencionada.
* Invitaros a que el 25 de marzo acudáis con vuestras reivindicaciones mediante pancarta de palos a la gran movilización popular. Queremos que sea una gran manifestación repleta de micro manifestaciones.
* El 18 de marzo haremos una gran rueda de prensa para llamar a la movilización del 25 con los colectivos adheridos, a las 12 en el estadio de Anoeta. Os invitamos a que vengáis con vuestras reivindicaciones y distintivos
Si estáis de acuerdo con todo esto poner vuestros datos y la firma en el pie de página.
Desde el movimiento anti incineración hemos presentado una alternativa al problema de los residuos, para así, en vez de incinerar los residuos que no se pueden reciclar ni compostar (el rechazo), optar por una solución más saludable y económica. Os la mandamos adjuntada.
Con esta propuesta queremos daros a conocer un llamamiento de movilización que hemos realizado para el 25 de marzo, donde con el apoyo de diferentes organizaciones queremos llevar a cabo una gran movilización popular, a favor de la alternativa que proponemos y en contra de la incineración.
Por otro lado queremos daros la oportunidad con este llamamiento para que expreséis vuestras propias reivindicaciones, siempre que tengan relación con el tema que tratamos. Con todo esto os pedimos lo siguiente:
* Que os adhiráis a la movilización firmando esta carta.
* De aquí al 25 de marzo hagáis un llamamiento en vuestra base social mediante un video corto, denunciando y expresando vuestras reivindicaciones propias y llamando a participar en la fecha mencionada.
* Invitaros a que el 25 de marzo acudáis con vuestras reivindicaciones mediante pancarta de palos a la gran movilización popular. Queremos que sea una gran manifestación repleta de micro manifestaciones.
* El 18 de marzo haremos una gran rueda de prensa para llamar a la movilización del 25 con los colectivos adheridos, a las 12 en el estadio de Anoeta. Os invitamos a que vengáis con vuestras reivindicaciones y distintivos
Si estáis de acuerdo con todo esto poner vuestros datos y la firma en el pie de página.
Movimiento anti incineración. 
Nombre del colectivo: Firma/Sello:
jueves, 9 de marzo de 2017
sábado, 4 de febrero de 2017
martes, 30 de agosto de 2016
miércoles, 20 de abril de 2016
La incineración a debate en Gipuzkoa y en Europa
Jornada de información y debate sobre la incineración: efectos en la salud y el medio ambiente; la economía circular; sistemas alternativos de gestión de residuos.
Organiza: GUE/NGL del Parlamento Europeo
Palacio Miramar Donostia San Sebastian
Sala Julio Caro Baroja
22 de abril 2016
09:00 – 14:0 y 16:00 – 19:30
PONENTES:
PALOMA LOPEZ: Parlamentaria Europea del GUE/NGL
MARIA LUISA SANCHEZ: Portavoz de la Plataforma Anti-incineración de Gipuzkoa.
Historia de la lucha contra la incineración en Gipuzkoa.
ROBERTO BERMEJO: Profesor Honorífico de Economía sostenible UPV-EHU, Dpto. de Economía Aplicada I, “La necesidad imperiosa de avanzar hacia una economía circular de materiales “.
IÑIGO SUBERBIOLA UNANUE: Médico de Familia del Servicio de Hospitalización a Domicilio del Hospital Universitario Donostia. “Incineradoras de residuos urbanos y efectos sobre la salud”.
GORKA BUENO: Profesor Titular en la UPV de Tecnología Electrónica
“La incineración de residuos urbanos en Bizkaia”
AINOHA INTXAURRANDIETA: Ex-Presidenta del Consorcio de Residuos de Gipuzkoa.
“Proyecto alternativo a la incineradora para el tratamiento de residuos en
Gipuzkoa”.
PIOTR BARCZAK: Responsable de la Política de Residuos del European Environmental Boureau “La UE sus normativas y el futuro de la gestión de residuos sostenible”.
Palacio Miramar Donostia San Sebastian
Sala Julio Caro Baroja
22 de abril 2016
09:00 – 14:0 y 16:00 – 19:30
PONENTES:
PALOMA LOPEZ: Parlamentaria Europea del GUE/NGL
MARIA LUISA SANCHEZ: Portavoz de la Plataforma Anti-incineración de Gipuzkoa.
Historia de la lucha contra la incineración en Gipuzkoa.
ROBERTO BERMEJO: Profesor Honorífico de Economía sostenible UPV-EHU, Dpto. de Economía Aplicada I, “La necesidad imperiosa de avanzar hacia una economía circular de materiales “.
IÑIGO SUBERBIOLA UNANUE: Médico de Familia del Servicio de Hospitalización a Domicilio del Hospital Universitario Donostia. “Incineradoras de residuos urbanos y efectos sobre la salud”.
GORKA BUENO: Profesor Titular en la UPV de Tecnología Electrónica
“La incineración de residuos urbanos en Bizkaia”
AINOHA INTXAURRANDIETA: Ex-Presidenta del Consorcio de Residuos de Gipuzkoa.
“Proyecto alternativo a la incineradora para el tratamiento de residuos en
Gipuzkoa”.
PIOTR BARCZAK: Responsable de la Política de Residuos del European Environmental Boureau “La UE sus normativas y el futuro de la gestión de residuos sostenible”.
martes, 8 de diciembre de 2015
Entrevista Ignasi puig
IGNASI
PUIG
DOCTOR EN CIENCIAS AMBIENTALES
Puig es especialista
en la gestión preventiva de residuos municipales y las políticas económicas
ambientales aplicadas a ámbitos como los residuos, el cambio climático o la
energía. La semana pasada ofreció una conferencia en Donostia sobre las nuevas
tenencias en materia de gestión de residuos, en la que mencionó la opción del
puerta a puerta y cómo en Catalunya no genera polémica partidista.
NAGORE
BELASTEGI|DONOSTIA
Cuando la DGT cambia
las normas de tráfico no hace un referéndum porque sabe que lo perdería.
Reciclar no es algo voluntario sino algo obligatorio
Todavía no recicla
demasiada gente. ¿Qué se puede hacer para concienciar a la ciudadanía?
Por un lado sabemos que una parte importante de la población es sensible a
la información y, por tanto, las estrategias pedagógicas respecto los
beneficios de la recogida selectiva son útiles. Por otro lado, sabemos que ese
mensaje no llega al 100% de las personas. Hay gente que responde solo porque
económicamente le conviene o porque no tiene otra opción. Por eso, es
importante que los sistemas de recogida selectiva favorezcan separar y
reciclar. Cuando tenemos sistemas donde lo más fácil y cómodo es no reciclar, la
mayoría de gente no lo hace.
En algunas localidades
de Euskal Herria se están realizando consultas sobre el tipo de recogida. ¿Cree
que eso debería dejarse a la libre elección de la ciudadanía? ¿O debería
obligarse a reciclar?
Para mí, el tema de residuos no es diferente a cualquier otro. Cuando la
DGT cambia las normas de tráfico no hace un referéndum porque sabe que lo
perdería. Creo que las ordenanzas deben ser categóricas. Reciclar no es algo
voluntario, sino algo obligatorio. También hay que habilitar los mecanismos
para que esto sea lo más cómodo, fácil y barato posible, que no siempre se
tiene suficientemente en cuenta. Pero el carácter obligatorio del reciclaje,
como tantas otras cosas que conlleva la vida en sociedad, pues sí,
definitivamente pienso que debería ser contemplado en esTe sentido.
¿Cuál es la situación
de recogida de residuos en Catalunya?
Es la comunidad autónoma que antes empezó con la recogida selectiva de
materia orgánica. A mediados del año 1993 se iniciaron las primeras experiencias
y a partir del año 1999 ya era obligatorio para los municipios de más de 5.000
habitantes. Hoy en día, más de 700 municipios catalanes hacen recogida
selectiva de la materia orgánica. De ellos, 125 hacen puerta a puerta y el
resto en quinto contenedor. La tendencia es que cada vez más apuestan por el
PaP porque da muchos mejores resultados ambientales, y desde unos años para acá
también en términos económicos porque tenemos un impuesto en Catalunya que está
subiendo cada año y que lo que hace es encarecer el vertido y la incineración
de residuos. A los municipios les conviene alcanzar niveles altos de recogida.
Y el sistema que hasta el momento se ha mostrado más eficiente es la recogida
PaP.
La recogida sí que es más cara, pero el tratamiento resulta más barato y
los ingresos son mayores, por lo que lo importante no es solo la recogida sino
el balance completo.
¿En Catalunya hay
polémica política al respecto?
Todos los partidos han participado en la elección del modelo de recogida
puerta a puerta y en el del quinto contenedor. Han sido debates de ámbito
local, así que no sé si han tenido polémica, pero no ha habido choques como los
de Gipuzkoa. A veces, en un municipio era un partido el que lo impulsaba y en
otro el que se oponía. No ha habido consignas de partido para toda la región,
como es lógico para un tema técnico como es este. Creo que han sido tres o
cuatro municipios los que adoptaron puerta a puerta y lo retiraron, pero desde
el año 2003 que se implantó la primera experiencia hasta hoy el número de
municipios con PaP ha aumentado hasta 125 y creciendo.
Como experto, ¿qué
puede decir de la incineración?
Yo no me siento experto. Es un tema técnico muy complicado y la tecnología
evoluciona. Las tecnologías de hoy son mejores que las de hace años. De lo que
sí me atrevo a hablar en torno a la incineradora es sobre la normativa. Esta
dice que la incineración o el vertido sin recuperación de energía es peor que
la valorización energética, pero la valorización energética es peor que la
prevención o el reciclaje. En sociedades como las nuestras, donde los niveles
de reciclaje están muy lejos de los niveles europeos, hablar de incineración es
invertir la normativa. Hay estrategias preferibles a nivel legal.
Por otro lado, lo que hace la incineración es destruir materias primas. Sí,
genera energía eléctrica, pero desde un punto de vista de balance energético es
mucho más desfavorable que el reciclaje, puesto que vamos a tener que fabricar
de nuevo a partir de materias primas vírgenes los materiales que de otra manera
podrían ser reciclados. El tema de la contaminación es relevante, pero me
parece mucho más importante el hecho de que la incineración está por debajo de
otras opciones que no se están priorizando y sobre todo que la incineradora no
permite recuperar materiales. No la veo compatible con la estrategia circular a
la que se supone que vamos avanzando.
¿Podría sobrevivir una
incineradora con la fracción resto?
El problema es que la fracción resto hoy en día está llena de materiales
reciclables. En el contenedor gris no hay solamente lo que debería ir ahí. Hay
cantidad de materia orgánica, cantidad de plásticos, cantidad de papel… que no
deberían estar ahí dentro, pero lamentablemente la ciudadanía no separa
adecuadamente y terminan en el contenedor gris.
En Lasarte-Oria PNV y
PSE votaron que los vecinos deberían obtener energía gratuita en caso de
instalar la incineradora en sus inmediaciones. ¿Conoce algún caso así?
Sé que en algún caso el calor generado en los hornos se utiliza para
calentar equipamientos públicos. De hecho, tiene más sentido utilizar el calor
y no transformarlo en electricidad, porque hay muchas pérdidas. Pero en
concreto la cuestión de las compensaciones es habitual para las instalaciones
no deseadas. Estoy pensando en casos de residuos como un vertedero, centrales
nucleares, prisiones… Lo que ilustra eso es que la incineración no es un
equipamiento deseado.
Hay quien está a favor
de la incineradora pero no la quiere en su pueblo...
Eso también es típico. Sí pero no en mi patio trasero; hay instalaciones
deseadas que nadie quiere cerca. En este caso, la incineradora, por las
polémicas que crea, nadie la quiere en su territorio.
Tres «R»: Reducir, Reutilizar, Reciclar. ¿Qué pueden hacer los ciudadanos
al respecto?
Los ciudadanos de a pie lo que pueden hacer es tomar conciencia y tratar de
consumir diferente: productos más locales, menos elaborados, sin envases
superfluos… Lo que pasa es que solo hace falta entrar en un supermercado para
darse cuenta de que nuestra capacidad de elección, la famosa autonomía del
consumidor, está bastante limitada, y por tanto lo que hay que hacer es exigir
que las administraciones públicas nos garanticen este derecho de consumir sin
residuos. Les obligaría a reformas muy importantes de la normativa.
Hoy en día hay países de nuestro entorno que se rigen por la misma
directiva europea y que tienen, por ejemplo, sistemas de devolución de envases
que garantizan que ya no sean residuos sino productos reutilizables. Las
administraciones son las que deben priorizar la primera de las «R», que en
teoría es la que está en la cúspide de la jerarquía de los residuos, pero en la
práctica es la que recibe menos presupuestos y menos prioridad.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
































